Onze medewerker fondsenwerving en creatief, een titel die hij ooit zelf bedacht, loopt dit jaar de Nijmeegse Vierdaagse voor het Sportfonds Mentale Gezondheid. Vier dagen, vijftig kilometer per dag. Wij vroegen Jabbo: waarom?

Jabbo, waarom loop je voor het Sportfonds Mentale Gezondheid?

Goede vraag! Het begon eigenlijk bij mijn vriendin. Zij inspireerde me om me aan te melden voor de Vierdaagse. Ik belandde meteen op de wachtlijst, plek 3500. Dacht ik: dat wordt ‘m niet. Maar al snel zag ik dat ik goede kans maakte om alsnog mee te mogen doen. En zo besefte ik veertien weken voor de start: there is no way back.

Dus wat doe je dan? Gewoon beginnen. Ik startte meteen met een stevig trainingsprogramma. En ergens onderweg viel het kwartje: hoe gaaf zou het zijn om dit te doen voor het fonds waar ik me elke dag voor inzet?

Na wat twijfel maakte ik het vorige week bekend, met een filmpje na een zware training die eerlijk gezegd voelde als een mentaal gevecht. De reacties waren fantastisch en de eerste 500 euro stond binnen een dag op de teller.

Heb je zelf weleens geworsteld met mentale problemen?

Zeker. En ik denk eerlijk gezegd: wie niet? Maar er rust nog steeds een groot taboe op dit onderwerp. Dat is precies waarom ik me hier tijdens mijn werk voor inzet, en nu dus ook met mijn benen.

Ik heb zelf twee duidelijke periodes gehad waarin het mentaal zwaar was. De eerste was nadat ik terugkwam uit Zwitserland, waar ik een jaar lang professioneel ijshockeyde. Als negentienjarige had ik mijn droom waargemaakt. Maar in overleg met mijn ouders besloot ik terug te gaan om mijn diploma te halen. Ik propte twee schooljaren in één jaar en besloot dat jaar de schaatsen niet aan te raken.

Achteraf denk ik dat het een combinatie was van identiteitsverlies en simpelweg veel minder bewegen. Zo belandde ik in het bekende zwarte gat. Dat besefte ik pas later echt, zeker met de kennis die er inmiddels is over sport en mentale gezondheid. Wist je bijvoorbeeld dat twee keer per week intensief trainen bij depressieve klachten net zo effectief kan zijn als medicatie? Voor mij zijn sport en mentale fitheid sindsdien onlosmakelijk met elkaar verbonden.

De tweede keer was nadat ik stopte met een grote opdracht bij een corporate en met een goedgevulde bankrekening thuiskwam te zitten. Klinkt als een luxeprobleem, maar ik was in die periode enorm op zoek naar mezelf. Wie ik was, wat ik wilde. Ik belandde in een soort isolement: ik sportte niet meer en gleed af in een bore-out. Ik voelde me mentaal enorm slecht en twijfelde serieus of het leven nog zin had.

Gelukkig voelde ik ook dat ik hulp nodig had, en ben ik een aantal weken opgevangen door mijn ouders. Dat was precies wat ik nodig had om er weer bovenop te komen.

Als ik terugkijk op die twee periodes, ben ik dankbaar voor de lessen die ze me hebben gebracht. Maar vooral hebben ze me één ding glashelder gemaakt: bewegen en je goed voelen horen bij elkaar. Punt.

Zijn er nog andere dingen die je kwijt wilt?

Wat me ook drijft, is hoe veel mannen worstelen met hun mentale gezondheid en hoe moeilijk we het vinden om daarover te praten. Ego en machocultuur helpen daar niet bij. Terwijl juist daar zoveel winst te halen is. Gewoon even zeggen dat het niet lekker gaat. Tegen een vriend, je partner, of iemand die luistert. Meer hoeft het niet te zijn.

Dat is voor mij, naast die vijftig kilometer per dag, de belangrijkste reden om dit te doen. Want uiteindelijk geloof ik in één ding: doen is de beste manier van denken. Dus ik ga lopen, en jij kunt meedoen. 🚀❤️🚀

Wil je Jabbo steunen tijdens de Vierdaagse?

DOEN of Doneren 😉